رحلت حضرت محمد (صلي الله عليه و آله) در سال 11 ق
در اوايل سال 11 قمري، پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله) بيمار شد. وقتي بيماري وي، سخت شد، به منبر رفت و مسلمانان را به مهرباني با يکديگر سفارش نمود و فرمود: «اگر کسي را حقي بر گردن من است بستاند، يا حلال کند و اگر کسي را آزرده ام اينک براي تلافي آماده ام.» مطابق نقل صحيح بخاري از مهم‌ترين کتابهاي اهل سنت، در آخرين روزهاي حيات رسول خدا، در حالي که جمعي از صحابه به عيادت وي رفته بودند فرمود: «قلم و کاغذي بياوريد تا چيزي براي شما بنويسم که به برکت آن، هرگز گمراه نشويد.» بعضي از حاضران گفتند: بيماري بر پيامبر، غلبه کرده (و هذيان مي‌گويد) و ما قرآن را داريم و براي ما کافي است. در ميان حاضران غوغا و اختلاف افتاد. بعضي مي‌گفتند: بياوريد تا حضرت بنويسد و بعضي غير از آن را مي‌گفتند، رسول خدا (صلي الله عليه و آله) فرمود: «برخيزيد و از نزد من برويد.» در همان کتاب و همچنين صحيح بخاري آمده است که ابن عباس پيوسته بر اين ماجرا افسوس مي‌خورد و آن را مصيبتي بزرگ مي‌شمرد. وفات پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله) در 28 صفر از سال 11 قمري، يا به روايتي در 12 ربيع الاول همان سال در سن 63 سالگي روي داد. چنان که در نهج البلاغه آمده است، هنگام جان دادن، سر پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله) ميان سينه و گردن امام علي (عليه السلام) بوده است. در آن وقت از فرزندان او جز حضرت فاطمه (عليها السلام) کسي زنده نبود. ديگر فرزندانش از جمله ابراهيم که يکي دو سال پيش از وفات پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله) به دنيا آمد، همگي درگذشته بودند. پيکر مطهر پيامبر (صلي الله عليه و آله) را حضرت علي (عليه السلام) به ياري چند تن ديگر از خاندان او غسل داد و کفن کرد و در خانه‌اش که اينک داخل در مسجد النبي است، به خاک سپرد.